“Kişi sevdiği ile beraberdir”
Hadis-i ŞerifMuhammed aleyhisselâmın nûru, Âdem aleyhisselâmdan itibaren temiz babalardan ve temiz analardan geçerek gelmiştir. Kur’ân-ı kerîmde Şuarâ sûresinin 219. âyet-i kerîmesinde şöyle buyrulmaktadır:
“Senin, yani senin nûrun, hep secde edenlerden dolaştırılıp sana ulaşmıştır.”
Hadîs-i şerîfte de şöyle buyrulmuştur:
“Allahü teâlâ insanları yarattı. Beni insanların en iyi kısmından meydana getirdi. Sonra bu kısımların en iyisini Arabistan’da yetiştirdi. Beni bunlardan meydana getirdi. Sonra evlerden ve ailelerden en iyisini seçip beni bunlardan meydana getirdi. O hâlde benim ruhum ve cesedim mahlûkların en iyisidir. Benim silsilem ve ecdadım insanların en iyileridir.”
Yaratılan ilk insan olan Âdem aleyhisselâmın alnında, Muhammed aleyhisselâmın nûrunun parladığı rivayet edilmektedir. Bu nûrun, Âdem aleyhisselâmdan Hz. Havva’ya, ondan da Şît aleyhisselâma geçtiği; böylece temiz erkeklerden temiz kadınlara, temiz kadınlardan da temiz erkeklere intikal ederek devam ettiği anlatılmaktadır.
Melekler, Âdem aleyhisselâmın yüzüne baktıklarında alnında Muhammed aleyhisselâmın nûrunu görür ve ona salât ü selâm getirirlerdi.
Âdem aleyhisselâm vefat edeceği zaman oğlu Şît aleyhisselâma şöyle vasiyet etmiştir:
“Yavrum! Alnında parlayan bu nûr, son peygamber olan Muhammed aleyhisselâmın nûrudur. Bu nûru mümin, temiz ve iffetli hanımlara teslim et. Sen de oğluna böyle vasiyet et!”
Muhammed aleyhisselâma gelinceye kadar bütün babaların oğullarına bu şekilde vasiyet ettikleri rivayet edilmektedir. Onlar da bu vasiyeti yerine getirerek evliliklerinde nesep, ahlâk ve iffet bakımından asil ve hayırlı aileleri tercih etmişlerdir.
Böylece peygamberlik nûrunun temiz alınlardan ve temiz nesillerden geçerek asıl sahibine ulaştığı anlatılmaktadır.
Rivayetlere göre Muhammed aleyhisselâmın nûru, Âdem aleyhisselâmdan itibaren nesilden nesile aktarılmıştır. Bu nûr, İbrâhim aleyhisselâma, oradan oğlu İsmail aleyhisselâma geçmiştir.
İsmail aleyhisselâmın alnında sabah yıldızı gibi parlayan bu nûr, evlatlarından Adnan’a, ondan da Meâd ve Nizâr’a intikal etmiştir.
Nizâr dünyaya geldiğinde babası Meâd, oğlunun alnındaki nûru görünce çok sevinmiş ve büyük bir ziyafet vermiştir. Oğlunun bu mübarek nûru taşıması karşısında verilen ziyafeti az bulduğunu ifade etmesi üzerine ona Nizâr isminin verildiği anlatılmaktadır.
Bu nûr, nesilden nesile geçerek nihayet sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâma ulaşmıştır.
Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Kureyş kabilesinin Hâşimoğulları kolundandır. Babası Abdullah, dedesi ise Abdülmuttalib’dir.
Peygamberimizin Adnan’a kadar uzanan nesebi şöyledir:
Muhammed aleyhisselâm, Abdullah bin Abdülmuttalib, Abdülmuttalib (Şeybe), Hâşim (Amr), Abdümenâf (Mugîre), Kuseyy (Zeyd), Kilâb, Mürre, Kâ'b, Lüveyy, Gâlib, Fihr, Mâlik, Nadr, Kinâne, Huzeyme, Mudrike (Âmir), İlyâs, Mudar, Nizâr, Meâd ve Adnan.
Peygamber Efendimiz bir hadîs-i şerîfte nesebinden bahsederek şöyle buyurmuştur:
“Ben Abdullah, Abdülmuttalib, Hâşim, Abdümenâf, Kuseyy, Kilâb, Mürre, Kâ'b, Lüveyy, Gâlib, Fihr, Mâlik, Nadr, Kinâne, Huzeyme, Mudrike, İlyâs, Mudar, Nizâr, Meâd ve Adnan oğlu Muhammed’im. Mensup olduğum topluluk ne zaman ikiye ayrılmışsa Allah beni muhakkak onların en hayırlı olan tarafında bulundurmuştur. Ben câhiliye devrinin ahlâksızlıklarından hiçbir şey bulaşmaksızın ana ve babamdan meydana geldim. Ben, Âdem’den babama ve anneme gelinceye kadar hep nikâhlı anne babadan meydana geldim. Ben ana ve baba itibarıyla en hayırlınızım.”
Başka bir hadîs-i şerîfte ise şöyle buyrulmuştur:
“Allahü teâlâ, İbrâhim oğullarından İsmail’i seçti. İsmail oğullarından Kinâne oğullarını seçti. Kinâne oğullarından Kureyş’i seçti. Kureyş’ten Hâşim oğullarını seçti. Hâşim oğullarından Abdülmuttalib oğullarını seçti. Abdülmuttalib oğullarından da beni seçti.”
Peygamber Efendimizin dedesi Abdülmuttalib, Mekke’nin ileri gelenlerinden ve Kureyş kabilesinin saygın isimlerindendi. Rivayetlere göre Muhammed aleyhisselâmın nûru alnında parladığı için Kureyş halkı onunla bereketlenirdi.
Abdülmuttalib, oğulları arasında Abdullah’ı çok severdi. Çünkü Abdullah’ın alnında da Muhammed aleyhisselâmın nûru parlıyordu.
Abdullah, babasına yaşadığı bazı hâdiseleri şöyle anlatmıştır:
“Babacığım, her nereye gitsem belimden bir nûr çıkıyor. Sonra bu nûr toplanıp başımın üzerinde bulut gibi duruyor ve tekrar belime giriyor. Ne zaman bir yere otursam yer bana, ‘Ey Abdullah! Sana selâm olsun. Muhammed’in nûru sende emanettir.’ diyor.
Bir kuru ağacın altına otursam ağaç hemen yeşerip bana gölge oluyor. Oradan kalkıp gittiğimde ise tekrar kuruyor. Ey babacığım, bu hâl nedir?”
Abdülmuttalib oğluna şöyle cevap vermiştir:
“Ey oğlum! Sana müjdeler olsun ki insanların ve cinlerin efendisi, peygamberi senin soyundan gelecektir.”
Abdullah’ın güzelliği Mısır’a kadar yayılmıştı. Alnındaki nûrdan dolayı birçok kız onunla evlenmek istemiş, bu maksatla Mekke’ye gelmişti.
Ancak Abdülmuttalib, oğlunu her yönüyle kendisine denk, ahlâkı ve nesebi güzel bir aileden gelen bir kızla evlendirmek istiyordu. Bunun için Benî Zühre kabilesinin ileri gelenlerinden Vehb bin Abdimenâf’ın kızı Âmine’yi uygun gördü.
Hz. Âmine; güzelliği, ahlâkı ve soyu itibarıyla Kureyş kızlarının önde gelenlerindendi. Abdülmuttalib, oğlu Abdullah için Âmine’yi istediğinde Vehb şöyle dedi:
“Ey amcam oğlu! Biz bu teklifi sizden önce aldık. Âmine’nin annesi bir rüya gördü. Rüyasında evimize bir nûr girmiş, bu nûrun aydınlığı yeri ve gökleri kaplamış.
Ben de bu gece rüyamda dedemiz İbrâhim aleyhisselâmı gördüm. Bana, ‘Abdülmuttalib’in oğlu Abdullah ile kızın Âmine’nin nikâhlarını ben kıydım. Sen de bunu kabul et.’ dedi.
Bugün sabahtan beri bu rüyanın tesiri altındayım. Acaba ne zaman gelecekler diye merak ediyordum.”
Bu sözleri duyan Abdülmuttalib sevinçle tekbir getirdi ve nihayet oğlu Abdullah’ı Vehb’in kızı Âmine ile evlendirdi.
Abdullah, Âmine ile evlenince Muhammed aleyhisselâmın alnında parlayan nûrun Hz. Âmine’ye intikal ettiği rivayet edilmektedir.
Abdullah’ın Hz. Âmine ile evlendiği geceye, Türkiye’de ve bazı İslâm memleketlerinde uzun zamandır Regâib Kandili adı verildiği görülmektedir. Ancak bu isimlendirmenin doğru olmadığı ifade edilmektedir.
Regâib Gecesi, Recep ayının ilk cuma gecesidir. Bu gecede Allahü teâlânın mümin kullarına ihsanlarda bulunduğu, yapılan ibadetlere kat kat sevap verildiği bildirilmiştir.
Muhammed aleyhisselâmın nûrunun Hz. Âmine’ye intikalinin ise Cemâziyelâhir ayında gerçekleştiği, Regâib Gecesi ile ilişkilendirilmesinin doğru olmadığı belirtilmektedir.
Bu konudaki yanlışlığın, câhiliye döneminde Arapların haram ayların sırasını değiştirmeleri ve bazı yıllarda ayların isimlerini farklı kullanmalarından kaynaklandığı ifade edilmektedir.
Hz. Âmine, Muhammed aleyhisselâma hamile olduğu sırada Kureyş kabilesinde büyük bir kıtlık, darlık ve pahalılık yaşanıyordu. Rivayetlere göre Muhammed aleyhisselâmın ana rahmine düşmesiyle birlikte Allahü teâlâ, O’nun hürmetine Kureyş kabilesinin bağ ve bahçelerine, mahsullerine büyük bereket verdi.
Bu bolluk ve sevinç sebebiyle o yıl Araplar tarafından “Senetü’l-Feth ve’l-İbtihâc”, yani sevinç ve bolluk yılı olarak anılmıştır.
Hz. Âmine hamileyken eşi Abdullah ticaret amacıyla Şam’a gitmişti. Dönüş yolunda hastalanarak Medine’ye geldi. Dayılarının yanında bulunduğu sırada, henüz on sekiz yaşındayken vefat etti.
Abdullah’ın vefat haberi Mekke’ye ulaştığında büyük bir üzüntü yaşandı. Böylece Muhammed aleyhisselâm dünyaya gelmeden önce yetim kalmış oldu.
Eshâb-ı kirâmdan Abdullah bin Abbâs’ın (radıyallahü anh) bildirdiğine göre, Peygamberimizin babası vefat edince melekler, “Ey Rabbimiz! Resûlün yetim kaldı.” dediler. Allahü teâlâ ise “Onun koruyucusu ve yardımcısı benim.” buyurdu.
Muhammed aleyhisselâmın doğumuna yaklaşık iki ay kala Fil Vakası meydana geldi.
Yemen valisi Ebrehe, insanların Kâbe’yi ziyaret etmelerini engellemek ve kendi yaptırdığı kiliseye yönelmelerini sağlamak istiyordu. Bu amaçla San'a şehrinde büyük bir kilise yaptırdı. Ancak Araplar, eskiden beri ziyaret ettikleri Kâbe’yi bırakıp bu kiliseye yönelmediler.
Bu duruma öfkelenen Ebrehe, Kâbe’yi yıkmaya karar verdi. Büyük bir ordu hazırlayarak Mekke üzerine yürüdü. Ordusu Mekke’ye yaklaştığında Kureyşlilerin mallarını yağmaladı ve Abdülmuttalib’e ait iki yüz deveyi de ele geçirdi.
Abdülmuttalib, Ebrehe’nin yanına giderek develerini geri istedi. Ebrehe, “Ben sizin kutsal Kâbe’nizi yıkmaya geldim. Sen ise onu korumak istemiyor, develerini mi istiyorsun?” diye sordu.
Abdülmuttalib şöyle cevap verdi:
“Ben develerin sahibiyim. Kâbe’nin sahibi Allah’tır. Onu O korur.”
Ebrehe, Kâbe’yi kendisine karşı koruyacak kimsenin bulunmadığını söyleyerek Abdülmuttalib’in develerini geri verdi. Ardından ordusuna Kâbe’ye doğru ilerleme emri verdi.
Ordunun önünde, Mahmud adı verilen büyük bir fil bulunuyordu. Ancak fil, Kâbe’ye doğru yöneltildiğinde yere çöktü ve bir türlü ilerlemedi. Yemen yönüne çevrildiğinde ise koşarak yürümeye başladı.
Bunun üzerine Allahü teâlâ, Ebrehe’nin ordusunun üzerine Ebâbil kuşlarını gönderdi. Bu kuşların her birinin ağızlarında ve ayaklarında taşıdıkları küçük taşları ordunun üzerine bıraktıkları rivayet edilmektedir. Taşların isabet ettiği askerler helâk oldu. Ebrehe’nin ordusu dağıldı ve Kâbe’yi yıkma girişimi başarısızlıkla sonuçlandı.
Bu hâdise, Kur’ân-ı kerîmde Fil sûresinde bildirilmektedir. Böylece Allahü teâlâ Kâbe’yi korumuş, Mekke halkını büyük bir düşmanın şerrinden muhafaza etmiştir.
Muhammed aleyhisselâmın geleceği, Âdem aleyhisselâmdan itibaren peygamberlere ve ümmetlerine müjdelenmiştir. O’nun dünyaya teşrif edeceği zaman yaklaştıkça çeşitli haberler verilmiş, pek çok hâdise meydana gelmiştir.
Peygamber Efendimizin mübarek nûrunun temiz nesiller boyunca aktarılması, dünyaya gelişinden önce görülen işaretler ve Fil Vakası gibi büyük hâdiseler, İslâm tarihindeki önemli rivayetler arasında yer almaktadır.
Bütün bu anlatımlar, Müslümanların gönlünde Resûlullah Efendimize duyulan sevgi ve muhabbetin ne kadar derin olduğunu göstermektedir.
Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz Muhammed aleyhisselâma salât ve selâm olsun.